Lwi piesek

Lwi piesek – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji biszonów i ras pokrewnych. Stanowi osobną podsekcję – Lwi piesek. Nie podlega próbom pracy.

Rys historyczny

Od wczesnego średniowiecza jest udokumentowana obecność lwiego pieska w sztuce. W XIV-wiecznej katedrze w Amiens zdobią grób św. Firmina dwa wykute w kamieniu psy tej rasy. Licznie reprezentowane są w różnych dziedzinach sztuki, cenione przez ówczesnych ludzi, artyści uwieczniali ich podobizny na obrazach (Albrecht Dürer 1471-1528, Lucas Cranach Starszy 1472-1553, Jan Brueghel 1568-1625, David Tenier, Jan von der Heyden, portret ks. Alby pędzla Francisca Goi 1746-1828), drzeworytach i miedziorytach (H. Golzius 1558-1617 "Odwiedziny Marii u Elżbiety") grafikach.

Wygląd

Psy tej rasy są mocno zbudowane, mają ogon zadarty a uszy oklapnięte. Sierść jest długa, gęsta, jedwabista, czasem falująca. Umaszczenie jest dopuszczalne różnorodne.

Zachowanie i charakter

Lwi piesek jest psem towarzyskim, wymagającym bliskiego kontaktu z człowiekiem, wesołym i pojętnym. Łatwo akceptują i przyzwyczajają się do innych zwierząt domowych. Dobrze znoszą warunki miejskie oraz niewielkie mieszkania. Lwi piesek to rasa o plastycznym charakterze, łatwo je wychować.

Użytkowość

Obecnie jak i dawniej był wykorzystywany jako pies reprezentacyjny i do towarzystwa.

 Zdrowie i pielęgnacja

Włos u lwich piesków nie linieje, ponieważ psy te nie mają podszerstka  tylko delikatny włos okrywowy. Wymaga codziennego wyczesywania oraz regularnej kontroli uszu i pazurów.

Ciekawostki

Nazwa pochodzi od charakterystycznego strzyżenia psa, pozostawiającego wokół głowy "lwią" grzywę.

 

Pa, Pa don't copy 

 

Hej 

Skrzeczek olbrzymi 

Skrzeczek olbrzymi, ambystoma znad Pacyfiku (Dicamptodon ensatus) – gatunek płaza ogoniastego z rodziny ambystomowatych.

Zasięg występowania

Pacyficzne wybrzeża Ameryki Północnej od Kolumbii Brytyjskiej po środkową Kalifornię.

Cechy morfologiczne 

Osiąga do 30 cm długości. Budowa ciała zwarta, masywna i niezgrabna. Tułów gruby z 12 słabo zaznaczonymi bruzdami międzyżebrowymi. Głowa nieproporcjonalnie duża i szeroka, oczy również nieproporcjonalnie wielkie wystające. Ogon bardzo krótki silnie zwężający się ku tyłowi i bocznie spłaszczony. Odnóża, zwłaszcza tylne, są duże, grube i dobrze umięśnione, końce palców rozszerzone. Skóra gładka, błyszcząca.

Ubarwienie grzbietu rudo- lub oliwkowo- brązowe, z niewyraźnym, siatkowanym deseniem ciemnych plam.

Biologia i ekologia 

Biotop i tryb życia

Skrzeczek olbrzymi występuje na terenach górzystych, pokrytych wilgotnymi lasami, w pobliżu strumieni i źródeł. Prowadzi lądowy tryb życia. Potrafi wdrapywać się na pochyłe pnie drzew lub niskie krzewy, nawet na wysokość kilku metrów. Prowadzi głównie nocny tryb życia lecz bywa aktywny również w ciągu dnia, nawet przy słonecznej pogodzie. Przestraszony wydaje donośny, skrzeczący lub chroboczący głos.

Odżywianie

Jest wyjątkowo żarłoczny i drapieżny, pożera wszystkie zwierzęta które potrafi pokonać i połknąć. Oprócz bezkręgowców zjada również płazy ogoniaste, a także żaby, małe węże oraz myszy.

Rozmnażanie
Wiosną, w maju, samica składa około 100 przyklejając je w pakiecie do powierzchni kamieni. Kijanki mają krótkie skrzela oraz niska płetwę ogonową. Przeobrażają się po 1-2 latach przy długości 10-15 cm, choć zdarzają się osobniki neoteniczne.

 

Pa, Pa don't copy 

Hej
jako że dalej nie mam mojego laptopa to nie robiłam posty z serii

Bolończyk

Bolończyk – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji biszonów i ras pokrewnych. Typ lisowaty. Nie podlega próbom pracy.

Rys historyczny
Korzenie tej rasy sięgają Dalmacji;jest spokrewniona z maltańczykiem. Niektórzy kynolodzy uważają, że rasa psów wywodzi się z Rosji, gdzie została bardzo rozpowszechniona już wiele lat temu

Wygląd ogólny
Bolończyk jest psem małym o prostym grzbiecie. W stosunku do ogólnego zarysu sylwetki posiada dość rozbudowaną klatkę piersiową. Nos i oczy są czarnej barwy.

Szata i umaszczenie
Włos jest dość sztywny, miękki w dotyku i długi podobnie jak u Biszona kędzierzawego (Bichon frise). Bolończyk występuje tylko w kolorze białym. W okresie szczenięctwa dopuszczalne jest kremowe zabarwienie uszu, schodzą one zazwyczaj do roku życia. Odmiany barwne nazwane zostały (zwietnaja bolonka) bolonką cwietną/kolorową. Są rasą odrębną, nie uznaną przez FCI.

Zachowanie i charakter
Łagodny, wesoły, skory do zabawy pies lubiący dzieci, inteligentny oraz ruchliwy. Bolończyk to pies mądry i posłuszny, przywiązuje się do właściciela i miejsca zamieszkania. Sprawdzi się w rodzinie, ale należy pamiętać o wychowaniu go. Psy te nie lubią samotności i nie powinny przez dłuższy czas przebywać same. Nie potrzebują zbyt dużo ruchu, wystarczą krótkie spacery. Zazwyczaj mają dobre nastawienie do innych

Użytkowość
Pies rodzinny, do towarzystwa. Przywiązuje się do miejsca, w którym żyje. Lubi pielęgnacje. W okresie renesansu był nadal lubiany jako pies ozdobny na wszystkich dworach Europy

Pa, Pa don't copy

Zaroślarkowate

Hej
Przepraszam za jakieś błędy ale laptopa oddałam dziś żeby nowy system miał wgrany i robię to na telefonie no mogłabym na starym laptopie ale mi się nie chce go włączyć XD
Pewnie go do czwartku nie będę mieć ale posty dodawać będę 😀

Zaroślarkowate 

Zaroślarkowate (Bradybaenidae) – rodzina lądowych ślimaków trzonkoocznych (Stylommatophora) obejmująca około 800 gatunków występujących w Eurazji i wschodniej oraz środkowej Afryce. Jedynym jej przedstawicielem występującym w Europie jest zaroślarka pospolita (Fruticicola fruticum). W zapisie kopalnym znane są z paleocenu.
Muszla duża, podobna do muszli ślimakowatych, różnice widoczne są w budowie anatomicznej. Zaroślarkowate żyją w lasach, parkach i zaroślach, głównie w miejscach wilgotnych. Odżywiają się zielonymi częściami roślin.

W obrębie rodziny wyróżniono 2 podrodziny:

Bradybaeninae
Helicostylinae

Rodzajem typowym rodziny jest Bradybaena.

Pa, Pa don't copy

Achatinidae

Achatinidae – rodzina lądowych ślimaków trzonkoocznych (Stylommatophora), o subsaharyjskim zasięgu występowania. Obejmuje około 200 gatunków, w tym największe ślimaki lądowe świata. Jeden z nich (Lissachatina fulica) został szeroko rozprzestrzeniony przez człowieka w strefie tropikalnej i subtropikalnej całego świata. Pozostałe są szeroko rozprzestrzenione w Afryce, na południe od Sahary, oraz na pobliskich wyspach. Zajmują różnorodne siedliska: od pustynnych, przez sawanny i lasy, po góry. Niektóre są zbierane w celach konsumpcyjnych lub hodowane jako zwierzęta ozdobne.

Achatinidae mają jajowatą, wydłużoną muszlę i bardzo zmienną anatomię dróg rodnych. U wszystkich gatunków występuje dobrze rozwinięta osłona narządu kopulacyjnego.
Rodzajem typowym rodziny jest Achatina. W zapisie kopalnym znane są z plejstocenu.
W oparciu o dane morfologiczne (budowa muszli i dróg rodnych) w obrębie rodziny wyróżniono podrodziny:

• Achatininae
• Callistoplepinae
• Limicolariinae

Badania molekularne przeprowadzone na wąskiej grupie gatunków potwierdziły monofiletyzm rodziny.

 

 

 


 Pa, Pa don't copy

Hej

Więc od jutra zaczynam kalendarz (czyli zdęcia zwierząt typowo Halloweenowe będą pojawiać się na początku postu) link ----> Małe info z nadchodzącym Halloweenem (tu jest wszystko opisane ;* 

Perkozek zwyczajny

Perkozek zwyczajny, perkozek (Tachybaptus ruficollis) – gatunek niewielkiego wędrownego ptaka wodnego z rodziny perkozów, zamieszkującego Europę poza jej północno-wschodnim skrajem oraz południową i środkową Afrykę i południową Azję. Ptaki z populacji środkowoeuropejskiej zimują w Europie Zachodniej i basenie Morza Śródziemnego. Przeloty: marzec i listopad.

Cechy gatunku 

Ubarwienie godowe wiosną – przód brązowy ze srebrzystobiałym połyskiem, policzki i gardło kasztanowe, kąt dzioba żółty. Ubarwienie spoczynkowe jesienią i zimą – wierzch brązowy, boki i spód brudnobiałe, biaława pierś, jasnożółta szyja. To płochliwy ptak, dlatego nie widuje się go raczej na wodach otwartych. Jako jedyny perkoz gniazduje dwa razy w roku i jest zarazem najmniejszym przedstawicielem rzędu. Zwykle jego obecność zdradza tylko głos – krótkie "bi, bi, bi" (w czasie gniazdowania zmieniające modulacje podnosząc się i opadając) lub pojedyncze "nit". W czasie toków słychać zarówno samca jak i samicę. Prawdopodobnie oboje wiążą się na stałe. Samiec w czasie zalotów stroszy pióra, bije dziobem po wodzie, rozpryskuje ją i nurkuje. Staje się bardzo wojowniczy, odganiając ze swojego terytorium intruzów.

 

Wymiary średnie

długość ciała ok. 25–27 cm
rozpiętość skrzydeł 40 cm
masa ok. 120–300 g

 

Biotop 

Małe, śródlądowe, gęsto zarośnięte zbiorniki wodne.

 

Gniazdo 

W płytkiej wodzie między trzcinami budowane przez oboje rodziców z roślin wodnych. Za każdym razem, gdy wracają do gniazda nurkują i przynoszą trochę roślin.

 

Jaja 

Wyprowadza dwa lęgi w roku, składając w marcu i czerwcu zazwyczaj 5 do 6 jaj, które wraz z gniciem roślin budujących gniazdo stają się brunatne. Rodzice wysiadują je na przemian.

 

Wysiadywanie i młode 

Jaja są wysiadywane przez okres 20 do 21 dni. Zagniazdowniki, pisklęta osiągają samodzielność po około 45 dniach. Po wykluciu gniazdo nie traci znaczenia. Małe ptaki korzystają z niego dla wypoczynku i rozgrzania się, choć w tym celu wchodzą też na grzbiety rodziców. Upierzenie piskląt jest podobne do szaty spoczynkowej, pokryte czarnym puchem z rudymi podłużnymi pasami na grzbiecie, a na głowie mała srebrzysta plamka koło ucha. W razie niebezpieczeństwa ojciec i matka nurkując gwałtownie rozpryskują gejzery wody.

 

Pożywienie 

Drobne zwierzęta wodne, owady i ich larwy.

 

Ochrona 

Objęty ochroną gatunkową ścisłą.

 

Występowanie w Polsce 

Spotykany w całym kraju, częściej na nizinach.

 

  

 

 

 

  

  

 

  

Pa, Pa don't copy