Hej

Arirania amazońska

Arirania amazońska, arirania, wydra wielka, wydra olbrzymia (Pteronura brasiliensis) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Pteronura J. E. Gray, 1837, w niektórych częściach Ameryki Południowej nazywana wilkiem rzecznym. Największa z wydr (Lutrinae) i – obok rosomaka i kałana morskiego – jeden z największych łasicowatych.

Cechy

• płaska, szeroka głowa
• małe i zaokrąglone małżowiny uszne
• krótka, aksamitno-brunatna sierść (czekoladowo-brązowa, gdy jest mokra)
• krótkie i masywne kończyny z błonami pławnymi i ostrymi pazurami
• długość 150-180 cm
• mocny ogon spłaszczony pionowy o długości 45-65 cm
• masa 22-45 kg

Występowanie

• nad Amazonką
• rzeki od Wenezueli i Gujany po Urugwaj

Pożywienie

Głównym pokarmem są:

• ryby
• mięczaki
• skorupiaki
• ptaki i ich jaja

Tryb życia

Są ssakami aktywnymi tylko w ciągu dnia. Prawie zawsze występują w grupach liczących do 20 osobników – zazwyczaj 8 sztuk. Grupa zajmuje terytorium ok. 20 km długości i szerokości, wyłącznie w obszarze po obu stronach rzeki. Spędzają dużo czasu na lądzie na oczyszczonych z roślinności fragmentach brzegu.

  

 

 

  

 

 

 Pa, Pa don't copy

 

 

Kot tonkijski

Hej

Kot tonkijski

Kot tonkijski – rasa kota.

Pochodzenie

Rasa kotów tonkijskich została wyhodowana kilkadziesiąt lat temu. Z początku wiadomo było tylko, że rasa ta jest spokrewniona z kotami syjamskimi, teraz już wiadomo, że jest to krzyżówka kota syjamskiego z burmańskim. W latach 80. XX w. Związek Hodowców Kotów Rasowych w USA uznał koty tonkijskie za odrębną rasę. FIFe (Międzynarodowa Federacja Felinologiczna) nie uznaje ich do tej pory. W Polsce pierwszym kotem tonkijskim był kocur Hades Ton Carry*pl, który został wyhodowany przez pana Tomasza Kordalskiego z Lublina.Kocur ten powstał ze skrzyżowania kotki syjamskiej z oznaczeniami seal o imieniu Sonia i rudego kocura burmańskiego CH Harry`ego Fox CS importowanego z Czech. W 2000 roku poszerzyła skąpą pulę genetyczną polskich tonek pani Anita Markowska ( hodowla Tin-Ton*pl ) sprowadzając ze Stanów Zjednoczonych kocura o imieniu Gulfcats Sand Dollar w kolorze solid platynowy.

Rozróżnia się dwa główne typy tych kotów. Bardziej znany kot amerykański ma bardziej zaokrąglony łepek, mniejsze uszy i dość krępą sylwetkę, natomiast kot angielski ma lżejszą budowę ciała, bardziej wydłużony pyszczek i większe uszy.

Charakter

Koty tonkijskie uważa się za najbardziej przyjazne i życzliwe koty krótkowłose. Mają duży temperament i są bardzo energiczne. Są bardzo przywiązane do swoich opiekunów i nie wyróżniają żadnego domownika. Bardzo lubią dzieci, pieszczoty i zabawy. Są inteligentnymi, ciekawskimi i towarzyskimi kotami. Koty tonkijskie są odważne, nie stresują ich nieznane sytuacje ani dźwięki. W swoich postanowieniach potrafią być uparte i konsekwentne.

Pielęgnacja

Futro tych kotów bardzo łatwo utrzymać w dobrym stanie. Wystarczy przecierać je szmatką lub specjalną rękawicą, nadając mu połysk i wyczesywać raz na kilka dni, aby usunąć martwy włos. Pokarm powinien być urozmaicony, dostosowany do wieku i aktywności kota. Można też im podawać gotowe karmy oraz produkty naturalne.

  

 

 

  

 

 

  

 

  

 

Pa, Pa don't copy

Hej

Kot jawajski

Kot jawajski (Mandaryn) – rasa kotów powstała w wyniku skrzyżowania kota balijskiego i krótkowłosego kota orientalnego. Rezultatem krzyżówki jest zwierzę przypominające kota balijskiego, ale o jednolitej barwie sierści. Jako że przodkiem zwierzęcia jest kot balijski, nadano mu nazwę wyspy sąsiadującej z Bali – Jawy.

Wygląd

 Dobrze umięśniony kot o masie 2,5-5 kg. Sierść półdługa, jedwabista, bez podszerstka, po bokach ciała, na brzuchu i ogonie dłuższa. Występuje w barwach:czarna, brązowa, niebieska, liliowa, cynamonowa, płowa, ruda, kremowa, szylkretowa, dymna, może być także paskowana (tabby). Jeśli kot jest pasiasty nad oczami, występuje charakterystyczny znak w kształcie litery M. U wielu kociąt występuje rysunek na sierści, ale z wiekiem kolor zazwyczaj staje się jednolity. Głowa trójkątna, z dużymi uszami. Oczy zielone, o kształcie migdałów. Nogi długie, przednie nieco krótsze od tylnych, łapy małe, okrągłe. Ogon cienki i długi.

Zachowanie

 Koty jawajskie mają taki sam charakter jak ich przodkowie – koty orientalne. Są żywotne i chętne do zabawy, lubią polować. Ciekawskie i inteligentne, łatwo poddają się tresurze.

  

 

 

 

  

 

 

 

Pa, Pa don't copy

Hej

Koń belgijski

Koń belgijski (belgi, konie brabanckie) – najstarsza zimnokrwista rasa konia domowego, wyhodowana w Belgii w wyniku krzyżowania koni miejscowych z dawnymi rycerskimi końmi flamandzkimi, masywnymi brabanosami i ardenami. Uzyskane w wyniku tych kojarzeń trzy odmiany koni, nieznacznie różniące się od siebie, uznano w 1885 za jedną rasę.
Konie belgijskie są rasą o ustalonym typie, jedną z najpopularniejszych na świecie ras koni o ogromnej sile i niezwykle łagodnym usposobieniu. Wykorzystuje się je do ciężkiego transportu oraz do poprawiania różnych hodowli ras ciężkich (przy ich użyciu wytworzono m.in. w Niemczech konie reńskie, a w Polsce konie sztumskie i łowickie).
Konie belgijskie mają umaszczenie najczęściej dereszowate, także kasztanowate, gniade oraz kare, lekką głowę głęboką klatkę piersiową, na nogach obfite szczotki pęcinowe. Osiągają wysokość w kłębie do 170 cm, masa: 750 do 1200 kg.
W Polsce przed II wojną światową było bardzo dużo koni tej rasy. Były one sprowadzane do Polski, aby umasywnić rasy zimnokrwistych koni.
Po wojnie jako pierwszy prywatny hodowca kupił ogiera tej rasy i przywiózł go do Polski Michał Mateńko z Łęgowa. Dziś konie belgijskie można oglądać w wielu hodowlach Polaków.





Pa, Pa don't copy

Perszeron

Hej

 Perszeron

Perszeron – rasa zimnokrwistych koni, wywodząca się z regionu Le Perche we Francji. Powstała w wyniku wieloletniego krzyżowania się lokalnych ras koni z innymi rasami.
  
Pokrój
 Wysokość w kłębie wynosi 155-185 cm. Maść siwa, kara w skrajnych przypadkach tarantowata. Są to konie kościste i masywne. Masa ciała 1000 do 1200 kg

Zastosowanie

Są to konie pociągowe używane głównie w rolnictwie. Do Polski sprowadzane były od roku 1855 do I wojny światowej, głównie w okolice Radomia i Lubina. Hodowane były w ZSRR, obecnie głównie we Francji, Wielkiej Brytanii i USA.

Rekordy

• Największym dotąd zarejestrowanym osobnikiem był ogier o imieniu Dr. De La Gear. Mierzył 213,5 cm i ważył 1372 kg.
• Australijska klacz tej rasy przeciągnęła 1545 kg na odcinku 4,5 m.

Pa, Pa don't copy

Niemiecki terier myśliwski

Hej

Niemiecki terier myśliwski

Niemiecki terier myśliwski (niem. Deutscher Jagdterrier) – rasa psów należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty. Podlega próbom pracy.

Rys historyczny

 Po I wojnie świa­towej kilku aktywnych myśliwych opuści­ło Foxterrier Club, by poświęcić się ho­dowli psa o najwyższych walorach użytkowych. Rudolf Friess, Walter Zangenberg i Carl-Erich Grunwald zdecydowali, że utworzą rasę norowców o umaszczeniu czarnym podpalanym. Lutz Heck Handenbeck dyrektor ogrodu zoologicz­nego podarował Walterowi Zangenbergowi cztery czarne podpalane teriery rzeko­mo czystej linii foksterierów. Od nich rozpoczęto hodowlę niemieckich terierów myśliwskich. Później do grona hodowców dołączył dr Hubertt Lackner. Po latach licznych eksperymentów hodowlanych, dzięki krzyżowaniu staroangielskich szorstkowłosych terierów i te­rierów walijskich, otrzymano ustalony typ psa. Ho­dowcy zabiegali nie tylko o eksterier, ale równocześnie o użytkowość. Chodziło im o psa wszechstronnego, energicznego, głoszącego zwierzynę, lubiącego wodę, łatwego w układaniu i posiadającego in­stynkt myśliwski. W 1926 roku powołano do życia Deutscher Jagdterrier-Club. Dzisiejsi hodowcy niemieckich terierów myśliwskich również przykładają wielką wagę do ich użytkowości na polowaniu, ciętości, odwagi i zrównoważenia charak­teru.

Użytkowość

Niemiecki terier myśliwski jest psem myśliwskim, pełniącym funkcje norowca, psa tropiącego i aportującego. Nazwa terier pochodzi od łacińskiego słowa terra oznaczającego ziemię, co wiąże się z funkcją tego psa na polowaniach. Do jego zadań należy tropienie lisów, co wiąże się często z rozkopywaniem ich nor oraz zaciętością w walkach z tym drapieżnikiem.
Jego wrodzona zaciętość i hart tak jak uwydatnione poczucie wolności, niezwykła mobilność oraz solidna doza uporczywości stanowią konieczny element osobowości tego psa, pozwalający osiągać mu sukcesy na polowaniach.

Temperament

 Bardzo cięty. Pies tej rasy posiada silny stopień dominacji. Potrzebuje bardzo dużo ruchu i zainteresowania. Dorosłe osobniki mogą być agresywne wobec innych psów, dla ludzi przyjacielskie. Szybko się uczą i są inteligentne.

Budowa

• Sylwetka powinna sprawiać wrażenie nieco wydłużonej, długość tułowia większa od wysokości w kłębie, pies powinien być silny i dobrze umięśniony.
• Kościec suchy i dobrze związany. Stosunek wysokości do długości oraz kątowanie kończyn przednich i tylnych powinno być zharmonizowane. Klatka piersiowa głęboka, miernie szeroka, żebra lekko wysklepione, brzuch miernie podciągnięty. Lędźwie szerokie i silne, tył długi i lekko opadający.
• Łapy okrągłe, silne, dobrze wysklepione. Podeszwy bardzo twarde. Palce zwarte, wypukłe, pazury krótkie, barwy czarnej.

Szata i umaszczenie

Występuje w odmianie szorstkowłosej i gładkowłosej.

• Szata prosta, gęsta i szorstka lub gładka i ściśle przylegająca do ciała.
• Umaszczenie czarne, ciemnobrązo­we lub szaroczarny melanż ze złotorudymi wyraźnie ograniczonymi, czystej bar­wy znaczeniami nad oczami, na kufie i piersi, także na kończynach i wokół odby­tu.   

 

 

 

 

Pa, Pa don't copy